Algemene informatie:

Deze site gaat speciaal over de lichting 88-5/6 in Seedorf. De groep (88-6) is op gekomen in de legerplaats Oirschot, en heeft daar vier maanden doorgebracht, voordat de reis naar Seedorf begon (Duitsland). Het verblijf in Oirschot duurde 4 maanden, daarna naar Duitsland voor een verblijf van 10 maanden, in totaal 14 maanden parate dienstijd, een tijd die je nooit meer vergeet. Met deze site hoop ik weer een klein beetje dat gevoel van toen terug te halen. Ik hoop dat je een beetje geniet van de site, maar als in Seedorf heb gezeten, zal je dat zeker doen.
Mocht je nog vragen of opmerkingen hebben, of heb je toevallig bij deze lichting gezeten, schroom niet en neem contact op.
Onder het linkje contact, naast verhalen, vindt je het adres

Jammer, maar het is waar:

Voor de 41e Afdva is het doek gevallen naar 52 jaar en 8 maanden, op 1 Juli 2005 is er een afscheidsceremonie geweest. De ceremonie vond plaats op het Korpsplein van de Legerplaats bij Oldebroek, wil je alles daar over lezen, dat kan dan via deze link: afscheid 41e Afdva

Wat losse floders uit de legerplaats Oirschot:

Vier maanden van afzien, want ja we waren natuurlijk nog niks gewend, er moest heel wat gebeuren voordat we de baret mochten dragen. Het eerste waar we mee begonnen, was natuurlijk in indelen van de kamers en elkaar leren kennen, want we waren nog steeds wild vreemden mensen voor elkaar. Na een paar dagen mochten we ons het leger groen laten aan meten, met ze alle naar de gebouwen waar het lag opgeslagen, daar werd alles opgemeten, oké! niet alles, maar wel heel veel. Toen langs de tafels, om het legergroen te mogen ontvangen, en dan het zwaarste onderdeel, het dragen van de plunjebaal richting het gebouw. Daarbij kwam nog kijken dat je uitgescholden werd voor bolle, door de ouwe poep die naar buiten hing via de ramen, tja! dat heb je als je vers bent.

De vier maanden van afzien konden beginnen, het leren lopen in een pelotons verband, en dan ook nog allemaal tegelijk in de goede maat. Het leren in de houding te springen, als een hogere in rang daar om vraagt, het zogenaamde ´geef acht´ commando of ´op de plaats rust´ Ja ja! commando´s waar we nog nooit van gehoord hadden maar dat veranderen erg snel. Zo moest je ook in de houding springen als je bij de kapitein, of een nog hogere rang, naar binnen ging. Exercitieles heet dat.

Dan hadden we nog de prik de zogenaamde stereoprik. Met ze alle in een lang rij wachtend op de pijn die komen gaat, want ja we waren nog steeds niks gewend. :o) De stereoprik werd aan twee kanten tegelijk gegeven, vandaar dus ook de naam.

Ook werd er een militair paspoort uitgereikt, met alle info erin, om zodoende de kazerne op te komen. Ik weet nog goed dat er een foto voor het paspoort gemaakt moest worden en wij net drie dagen op oefening waren, het was onze eerste oefening, drie dagen in de buitenlucht, er leek geen eind aan te komen. Later in Duitsland weet je dat die drie dagen erg kort waren. Een eerste oefening gaat niet in je koude kleren zitten, dus tussen oefening door moesten we de foto laten maken, je kan aan mijn foto zien dat ik het echt naar mijn zin had op oefening. Het paspoort was daarna in ons bezit.

Dan hadden we ook nog de voedselbonnen, met die bonnen kon je eten halen in de kantine, je moest de bonnen wel kopen natuurlijk.

Ook had nog het beroemde PMT en KMT, daar heb ik wat uren door gebracht, tot soms irritatie van mijn kamer genoten, dit omdat ik nog wel eens laat binnen kwam zeilen.

Dan hadden we ook nog de beroemde coopertest, daar sta je dan als bolle met geen uithoudingsvermogen, je denkt 'dit ga ik nooit redden, dit overleef ik niet' maar gelukkig hebben we het overleefd.

Zo hadden we ook nog de stormbaan die bedwongen moest worden, als een stelletje apen over de stellingen heen. De eerste keren ging het nog gewoon met overal aan, later moesten er ook munitiekisten en landmijnen meegenomen worden, dat was zeker geen pretje om die zware dingen mee te sjouwen.

Ook moesten we het schieten onder de knie krijgen, en natuurlijk het handgranaat werpen. Er werd regelmatig natuurlijk geoefend met de M109 155mm Howitzer, een dame met echte vuurkracht, alleen na een schiet oefening met dit stuk kwam altijd het schoonmaakklusje.

Uiteindelijk was het zover, we mochten de baret opzetten, een gedenkwaardig moment. Na vier maanden van bikkelen en afzien, was het eindelijk zover, we gingen naar Seedorf waar we samen kwamen met lichting 88-5.

Dit waren wat losse flodders, toen de Charlie Batterij, lichting 88-6, nog in de legerplaats Oirschot zat.

Met deze site hoop ik weer een klein beetje dat gevoel van toen terug te halen. Ik hoop dat je een beetje geniet van de site, maar als in Seedorf heb gezeten, zal je dat zeker doen.
Mocht je nog vragen of opmerkingen hebben, of heb je toevallig bij deze lichting gezeten, schroom niet en neem contact op.
Onder het linkje contact, naast verhalen, vindt je het adres.
Veel plezier....