Tien maanden ´parate´ dienstijd van begin maart tot eind december in seedorf ligt inmiddels al weer achter ons. Het is een periode geweest waarin kameraadschap, groepsvorming. het leren met elkaar omgaan en werken, belangrijke elemeneten zijn geworden. Deze batterij was mijn eerste commando waar ik veel van geleerd heb, en ik denk, velen met mij. Tevens zal ik de batterij altijd in herinnering houden als een fijn stel kerels die de gedurende de gehele periode prima gepresteerd heeft. Een greep uit deze momenten zoals, entre nous, AV-Bivak, avondvierdaagse, ouderweekend, steunzool, batterijtest, en de MIO-inspectie waarin de batterij heeft laten zien dat zij tot eeen hechte eenheid is uitgegroeid. Eén prestatie zal zeker niet meer verbeterd worden n.l. de 100 punten van de batterijtest en wat dat betreft hebben jullie een stukje mililtaire geschiedenis geschoten. Tenslotte wil ik eenieder bedanken voor zijn inzet en prettige samenwerking.

Ik dank de redactie voor het vastleggen van de 10 maanden in dit batterijboek van de C-batterij. Als commando is het mij een eer u, namens de baterrijvereniging , dit boek aan te bieden en voor de toekomst wens ik u allen het beste.

Commandant C-Batterij de kapitein,
E. van Doorn.

De opkomst van de Charly batterij in Seedorf:

De opkomst van de Charly batterij begon voor het dienstplichtig kadereen week eerder dan voor de kanonniers. En dat viel niet mee: 100 1. bier, 25 km veldloop, 15 km mars, en zeker wel 6 uur slaap hadden het dlp. kader zowel geestelijk als lichaamlijk in hoofdgroepen uiteen genomen. Het eerste weekend van huis was van het gezicht af te lezen.

Op 28 Febuari kwamen de kanonniers met de bus vanuit Oirschot. Allemaal netjes in D.T. onder begeleiding van kapitein Becking en opper Pijs. Met weemoed werd van deze twee personen afscheid genomen na de commando overdracht aan kapitein van Doorn. Nog even werd er gedacht aan de goede tijd in Oirschot, maar het gebeuren in Seedorf nam ons geheel in beslag. Onder begeleiding van de stukscommandanten maakten we een ronggang over de kazerne en bekeken we de stukken waar we de komende 10 maanden mee zouden moeten werken. Het beroepskader probeerde ons de eerste week te inponeren en ons hun disipline bij te brengen. Vooral 2e luitenant Rietdijk, want later die week op de schietbaan viel hij tegen ons uit en verklaarde nog nooit zo´n slecht en ongedicilineerd zooitje te hebben meegemaakt. Wij wisten wel beter. Bovedien, was dit niet zijn eerste batterij???
Helaas was het 10 maart weer aftaaien en mochten we naar huis.

105 MM schieten in het Harde:

Van 4 t/m 7 Juli bleven na het verlof het VRC de A-bediening en de C-bediening in Nederland om in ´t Harde met 105 MM geschut te schieten. Deze schietserie was één van de weinige oefeningen waar wel zin in hadden. Midden in de zomer is het zowiezo niet erg om de hele dag buiten te zijn en als het dan nog vrij dicht bij huis is, is het helemaal niet erg. Zoals de titel al veraad, schoten we met 105 MM geschut. Dat is in vergelijking met eenm M109, een proppenschieter. Ze dateren uit het jaar 1942 en spuwen granaatjes van 15 kg het doelengebied in. Tijdens het schieten onstond er een leuke strijd tussen de 2 bedieningen. Er werd allemachtig snel gewerkt, om bij het snelvuur als eerste kaar te zijn met het vuren. Aangezien er regelmatig 5 maal snelvuur werd geven, waren we best actief. En dat met een temperatuur van 32 graden C. Het was zo warm, dat we zonder hoofddeksel in onze GVT stonden te zweten. Toch presteerde we het 5 schoten in 11 sec eruit te jagen. Dat was zo snel dat wanneer het laatste schot de loop uitging het eerste schot nog onderweg was naar het doelengebied. Ondanks dat de beide bedieningen probeerden om het snelst afgevuurd te zijn deden ze weinig tot niets van elkaar onder. De derde dag werden de stukken onder de bomen in de shawduw opgesteld om zo de zwoegers wat te beschermen tegen de hitte van de zon. Alle munitie werd uitgeladen en gereed gemaakt. Maar toen de waarnemers hoorden dat we zo´n 200 meter naar achter stonden vergeleken met de vorige dagen, kregen ze het benauwd en waren bang dat eventuele tijdbuizen boven hun hoofd zouden exploderen. Wij kregen dus de opdracht om weer de oude plaatsen te bezetten. Daar baalden we vreselijk van, want we moesten het geschut uit- en weer ingraven en zeker wel 50 granaten stuk voor stuk lopend naar de nieuwe stelling brengen. Het ironische van dit alles was, dat we de hele dag geen tijdbuizen gezien hebben. Alleen maar schokbuizen. De richters werden van het schieten vreslijk smerig. Vooral de richter voor de hoogte die naast richter ook sluitstukbediende en afvuurde was. Bij ieder schot kwam het kruitslijm tussen het sluitstuk en de kamer vandaan spetteren. En niet alleen kruitslijm, maar ook koperen splinters van de hulasen hadden de neiging om zich een weg naar buiten te zoeken, om dan gelijk in de guim of de pols van de richters te dringen. Bij Kan van Apeldoorn stond een splinter van wel 2.5 cm rechtop in zijn pols en Kan van Roemburg moest met een stuk koper in zijn duim naar de dokter. Een rund kan niet reger gebloed hebben. Na in een week zo rond de 500 granaten te hebben verschoten gingen de voertijgen weer naar Seedorf, en hadden de meeste van de bedieningen er nog een weekendje verlof aangeplakt.

Tag der Holländer:

Tijdens Munster Süd 2 werd door de 42 Afdva een granaat verkeerd geschoten en kwam terecht aan de rand van Munster. Naar aanleiding hiervan besliste de legerleiding dat de 41 Afdva dir goed moest gaan maken, dus ook de Charly BT. Dit gebeurde door een ´soepdag´, aangezien men wist dat de Duiters verslaafd zijn aan onze snert. Onder de goede zorg van onze jongens, kon men in gezellig ingerichte tenten de erwtensoep met stokbrood nuttigen. Bij aankomst van het soeppeleton in Munster, reageerde de bevolking in eerste instantie nogal koel, maar naar mate de dag vorderde verandere dit. De jongens van de Charly deden het niet alleen goed bij de jonge duiste meiden, maar ook bij de veteranen. Want was iemand slecht te been, dan werd door een van ons soep gehaald, i.p.v. dat ze zelf moesten halen. `Populaire´ muziek werd er ten beste gegeven door de kapel der aetillerie, zodat ook de muziek liefhebbers aan hun trekken kwamen. Aan het eind van de dag, vond iedereen het een geslaagde dag en gingen de artilleristen tevredeb naar huis terug. De kazerne wel te verstaan. Ook aan deze adg was weer te zien, dat de Charly een werelbatterij was. Of het nu een stukkentest of een baterrijtest betreft of een feest, er kwam altijd een goed resultaat uit de bus.

Het A.V. bivak:

Eindelijk was het zover. Het A.V. programma kon beginnen. Een ieder had hier al een tijd naar ´verlangd´. Het begon ´s morgens in alle vroegte met alarm. Iedereen moest zijn soullen pakken en aantreden. Eenmaal aangetreden werd er inspectie gehouden. Hieruit kwam dat een heleboel jongens slimmer wilden zijn dan de intructeurs. Diversen onder jullie hadden een partij etenswaren bij zich, waar zeker twee man een week van kon eten. Bijna alles werd in beslag genomen. Alleen de hele slimme konden nog iets achter houden. Na de inspectie begon het bikkelen. Lopend naar Eitzmuhlen via de spuitplaats, waar de pluba´s op de 4 tonner werden geladen. In Eitzmuhlen aangekomen moest men per groepje een waterhindernis nemen. Dit tot grote hilariteit van de intructeurs. Er werd over een touw ge-catcrowled, dat over de Oste gespannen was. Het water werd gevuld met klp´s (v.d Horst), kanonniers Dieteren en Redegeld, wmr´s Bakker en met een hoop PSU zoals vechtpetten, zakmessen, sleutels en herkenningsplaatjes. Na deze happening gingen we met de 4-tonners naar het bivakgebied in Garlstedt. ´s middags werden er lessen gegeven. Men leerde er kruipen, sluipen en camoufleren. Het eten moest deze avond zelf worden klaar gemaakt en meinigeen heeft dan ook honger geleden. Hierna werd er een schuilbivak betrokken, waar een ieder van een welverdiende rust kon genieten. De volgende morgen werd iedereen gewekt door een schietende ´alarm´ schreewende instructeurs. Alle spullen zo snel mogelijk de slaapzak in en iedereen vluchtte naar een vooraf besproken plaats. Daar werd het ontbijt verdeeld. De hele dag werden er lessen gegeven en ´s avonds was het tijd voor een kaartlees oefening, waarbij een groepje verdwaalde in een moeras. Eenmaal weer terug op de route, Bereikte ook dit groepje het eindpunt. Hierna werd weer een schuilbivak betrokken. Het alarmeren werd opnieuw geoefend, want dat ging de nacht ervoor niet zo best. De volgende dag werden er uiteraard weer lessen gegeven. ´s middags werd er een verdediging ingericht. Deze was zo goed, dat de toegangswegen ontoegangkelijk werden gemaakt. De kpl Prevoo reed daardoor de C2 vast in de concertina, toen hij de ´stelling´ probeerde te bereiken.

´s avonds wer er een geluiden bij nacht demostratie gegeven. Later op de avond werd de paraatheid van de batterij in de schutersputten gecontroleerd. De luit en ik gingen al schietend langs de putten. Eerlijk toegegeven, we waren wel een beetje bang dat we gepakt zouden worden. De batterij was vrij fanatiek en om dan als kader in handen te vallen van jullie, leek ons geen pretje. Nadat de rust terug gekeerd was, kon een groot gedeeldte van jullie gaan rusten, want de volgende dag begon met een kleine oorlog. Voordat het zover was, werd er eerst nog les gegeven, zoals het gereed maken voor de sprong (het buddieën). De lnt v. Putten gaf deze les aan alle peletons tegelijk. Op linie werd dit in 4 groepen beoefend. Het geheel was heel infrukwekkend. Vooral toen op het laatst de heuvel werd bestromd. De mutanten die als oefenvijand op de heuvel lagen, gingen er als een haas vandoor. Carl Lewis had geen van hen in kunnen halen. De volgende dag die volgde, was het maken van een drijfpakket. De ´kleine oorlog´ kon beginnen. Marsen, exfiltreren, een dorp overvallen, m.b.v. een drijfpakket door een waterplas heen, verplaatsing bij nacht e.d. hoorden allemaal bij deze ´oorlog´. Uiteindelijk hadden we op 2 juni Eitzmuhlen weer bereikt, waar een schuilbivak werd ingericht, om te wachten tot iedere groep zich aanwezig gemeld had. Vanaf Eitzmuhlen gingen we op mars naar de kazerne, waarbij we traditiegewijs een bielzen marsje namen. Luid zingend bereikten we de karzerne. Voor het gebouw legden we de spullen af en gingen we op weg om aan het laatste van de A.V. gebeuren te beginnen. De slotenmars. De overste Kruithof deed sit laatste gedeelte met ons mee, wat door de meeste van jullie wel op prijs gesteld werd. In de twiste werd nog een alarm gegeven. De meeste gingen plat op de kant, maar sommige gingen plat in het water. Aan het eind van de slotenmars bleek dat er nog genoeg energie over was, want als vraak werden de luit en de opper in het water gegooid, waarbij ze kopje onder gingen. Op de karzerne hield de kapitein een speech, waaruit bleek dat de batterij zich weer van zijn besten kant had laten zien. Ook de overste zei dat het een geslaagd A.V. was en dat er een goede sfeer in de batterij heerste. Een ieder had na het einde van dit A.V. een tervreden gevoel en velen konden trots zijn op hun prestatie.

Wachtmeester eerste klas Ripson.

Avondvierdaagse in Zeven:

Met knikkende knieën, de verse blaren nog op onze voeten, kortom: Met A.V. nog vers in ons geheugen, stortte de Charly batterij zich in de avondvierdaagse. Toch was aan de snelheid waarmee gelopen werd, niet te merken dat we 5 dagen in het veld geploeterd hadden. Zeker de eerste dag werden de meeste deelnemende groepen door ons ingehaald. De volgende dagen mochten we als één van de eerste starten, waardoor we tenmimste lekker konden doorlopen. Na de 15 km per dag konden we genieten van een glaasje bier en een Deutsche bratwurst (mit senf), dat door de vele kraampjes te koop werd aangeboden. De avondvierdaagse werd afgesloten met een defilé langs het raadhuis. En met een groot blarebal. Naar dit feest kwamen ook Amerikanen en Duitsers in compleet tenue. Naarmate het feest vorderde werden de tenue combinaties van Amerikaan, Duitser en nederlander steeds vreemder. De weken hierna kwamen er flink wat VRA´s met PSU vermissingen binnen. Wel iets opvallend.

Steunzool:

Tjonge jonge wat hadden we er een zin in. We kwamen net terug van een heerlijk lang verlof waarin we zoveel mogelijk konden nadenken hoe je het beste onder deze oefening uit kon komen. De kapitein werd dan ook overspoeld met VRA´s. Ook had de dokter het ineens druk want er moesten plotseling bulten, eksterogen en al wat nog meer het lopen kan beletten worden weggesneden. Uiteindelijk kwam het er op neer dat we niet met de volle 100% konden starten. Die bewuste morgen stond iedereen vroep op, want met een lekker stevig ontbijt (welk gewoon altijd genuttigd werd) loop je toch wat lekkerder. Om 8 uur vertrok de eerste groep voor de 5 km met de volle bepakking. De tweede groep kwam er al snel achteraan. We werden nog door de kapitein gewaarschuwd vooral niet et snel te beginnen, want er moest nog meer gebeuren die dag, maar zoals gewoonlijk (zie AV en de avondvierdaagse) liepen we weers als raketten. Na deze opwarmronde kregen we boomstamlopen, Nou ja boomstam, het waren niet meer dan wat groot uitgevallen hekpaaltjes. De tijden deden er bijna niet onder met die van het 1000 m MLV lopen. Na wat op adem te zijn gekomen en de buitenjas met wat andere spullen op de batterij gebracht te hebben, begonnen we met de 15 km. Hierbij zat ook nog 2 km met gasmasker. Op de 10 km kregen we cadi met een lunchpakket. Ook hier weer de waarschuwing om niet alles te gelijk op te eten, maarja als er maar vier boterhammen in het pakket zitten... Het ergste was wel om na deze pauze weer op gang te komen, maar gewoon gaan met die banaan! Wat ons nog reste was de stormbaan, handgranaat gooien en een speedmars. Oei, oei, wat ging daar veel mis. Om met de stormbaan te beginnen, als je Sgt. Stommels, WMR Heruer en WMR Visser samen op de touwladder zet, komen die munitiekisten er niet overheen. Die groep haalde de 100% eis dus niet. En dan het handgranaat gooien. Onze stoere luitenant en onze ZMV bikkel Wmr Brouwers zouden wel eens wat laten zien. Wel dit is misschien wel de grootste flop geworden uit de geschiendenis van de C-bat. Ze scoorde uiteindelijk maar 40 punten! tenslotte de speedmars, het einde was al in zicht, dus ook hier hadden de C-bikkels geen probleem mee. Uitendelijk scoorde de C-bat gemiddeld 93 punten, toch wel een leuk resultaat.

Het fenomeen MIO:

Voordat ik de periode van versuffend onderhoud plegen ga beschrijven, wil ik vooral voor de non-combattenten onder ons enige eigenschappen van deze, periodiek terugkerende, ellende beschrijven.

-MIO is schijnheilig. Sta mij toe deze zinsnede, uit mijn mond gehoord ongetwijfeld enige verbazing oproepend. Ja! mio is schijnheilig. Een halve karzerne wordt, middels onze commandant onderhoudsgroep, op de ons zo vertrouwde manier leeggeregeld en onder en aan onze voertuigen bevestigd.
-MIO is arbeidsintensief. Dit kan met name ons BOG bevestigen.
-MIO is vervelend. Dit kan eigenlijk de hele batterij bevestigen.
-De MIO-uitslag was goed. Dit kan met name de overste Kruithof bevestigen.

Na deze verhelderendekarakterisering van het fenomeen Matrieel Inspectie Orgaan zal ik nu vervolgen met een chronologische opsomming van de door onze (veel geroemde) batterij ontplooide activiteiten.
Het begon tijdens de muntieherstapelingsoefening op woensdag. Tijdens het overigens inspannende "bommuh tilluh" kreeg ik te horen dat via de verwarmingsbuizen was door gekomen dat wij over zes dagen, op Dinsdag 14 en Woensdag 15 December de inspectie konden verwachten. Nog diezelfde avond begon het. Tijdens de MIO crash vergadering werd een actiecampagne bepaald en nog diezelfde dag waren al onze voertuigen leeg en beschikbaar voor ons thans belangrijkse schakel van de batterij. De lezers moge bij het woord thans duidelijk zijn dat het slechts om een tijdelijk belangrijk zijn gaat. Maar ondanks alle verstopte spot over ons BOGtje toonden zij zich ware sleutelreuzen. Nog voor het weekend werden alle landrovers 2e echelons gereed gemaakt en tijdens het weekend werden alle viertonners en de bakkerskar (M577) met veel kunst en vliegwerk in elkaar gesleuteld. Het 1e echelons werk was op de maandag gereed. Na de laatste PSU inspectie Op D-Day ´s morgens direct na het uitreiken van de tevredenheidsbetuiging door de Brigadier-Generaal Huysman, volgde de invasie. Met hun KP-auto´s bestromden ze de batterij. Onze eerste verdediging in de hal haalde niets uit en zij stootten al snel door naar de bar, waar de eerste slag zou worden geleverd. De binnenkomst in de bar deed mij aan de conferance van Toon Hermans denken waarin hij de geboorte van zijn zoon beschrijft. Eerst kwam het hoofd. Ik denk gelukkig dat heeft hij nog. Het was een kalend koppetje met hier en daar wat doms en veel blauwe adertjes. Waterige ogen staarde mij vijandig aan. Gelukkig vielen er geen ernstige missers te constateren. Op wat remolie in de schietbuizen na en wat oliepeiltjes van mijn eigen M577 (ik vergeef het je nooit, van Denderen) klopt alles feilloos. De uitslag was dan ook (en hoe kan het ookk anders) C-goed. We werden vervolgens terecht gewardeerd door onze afdelingscommandant, om met de woorden van der Kamp te spreken: ´er was weer een hobbeltje genomen´ En hoe!

De BTO Elnt Rietdijk.

De stukkenbemaning aan het woord:

De oefening die bij vele het meest in de herinnering ligt, door ´s morgens heel vroeg te beginnen met het knikken en knakken. De gerenomeerd hardloper, de Wmr1 Smit, moest hierbij zijn meerdere erkennen in de dpl. Wmr van Aken, die hem vrolijk op zijn gevechtslaarzen, legerbruin, maat 44b, voorbij kwam stuiven. Er was toch wel een groot verschil merkbaar tussen het kader en de manschappen.
Enkele voorbeelden:
1: De legering
Kader: in warme en verlichte boogtenten.
De manschappen: in kleine, koude en onverlichte puptentjes.
2: Ondergekoelde kanonniers die het kadereffect wilden bereiken. Zij hebben in hun wanhoop geprobeerd hun puptentjes te verwarmen. Toen bleek dat de tentjes niet alleen niet waterproof en niet windproof zijn, maar ook niet tegen de vlammen kunnen.
3: Hamburgers, bier en ander vertier was voor het kader, terwijl de manschappen naar hun slaapzakken werden verwezen, waar ze lagen te kwijlen van de geuren die over kwamen waaien.
De barbeque was een groot succes. Het eerste biertje voor de manschappen. Dat Kan. Veenstra liet zich voorzien van een nieuwe coupe, waarna zijn baret enkele maten te groot bleek te zijn. De stuco van het bravo-stuk, de wmr vna Belzen, werd later die avond in minderstabiele toestand door zijn collega´s tactisch verwijderd. Ook werden de leden van het BOO gekozen. De taken van het BOO zijn het goedkeuren en organiseren van de allang vaststaande feiten. De zondag was geresreveerd voor een bezoek aan het concentratiekamp Bergen Belzen. Dit bezoek liet bij velen een diepe indruk na. De tweede week zal er dan eindelijk geschoten worden. De meest opmerkelijke gebeurtenis was de blubberdoop van het C-stuk. Er moest een bergingstank aan te pas komen om het modderstuk uit het moeras te krijgen, onder toeziend oog van in grote getale aanwezig zijnde balken en sterren. Als schrale troost heeft dit stuk het eerste schot afgevuurd. Er is toen die oefening goed geschoten. Het A-stuk viel jammer genoeg uit vanwege een lekkende remcylinder. Dit stuk heeft 10 maanden daarna niet meer geschoten.
Munstersud II begon met schitternd weer. Vol goede moed scheurde de C-batterij stelling M I binnen. Na een perfecte stellingname en enkele schoten werd het enthousiasme door de 42 afdva de grond ingeboord. Munster bleek niet tot het doelgebied te behoren. De oefening werd gekenmerkt door droog oefenen, ZHKH en oefenen voor de stukkentest. Na flink geoefend te hebben werd op 2 mei de richterstest afgenomen. Er werden 23 richters eerste klas, waarbij de wmr van Kaathoven volle bak scoorde. De kpl Schuyt baalt nog steeds van dat ene punt die hij miste.

Stukkentest 25 juli

In de zinderende hite van de geniewoestijn werd door 6 stuksbedieningen driftig geoefend voor de stukkentest. Op 25 juli was het dan zover, met het delta en het echo stuk zouden de testen worden afgelegd (het charly stuk was op de spuitplaats als gevolg van een tegen de schietbuis gereden 4 tonner buiten bedijf gesteld). Achtervolgd door TEF-productions en de DAF sletten moest er ter ere van de luitenant zoveel mogelijk punten worden binnengesleept. Na een heftige strijd tussen de aan elkaar gewaagde stukken, bleek het Echo stuk voortaan voor het kroontje mogen zorgen....! Bij de uitslag bleek dat alle stukken aan de hoge vuursteun eisen hadden voldaan. Wat een batterij hè Luit.

MS 89 III

Met de vakantie in het hoofd begon de inmiddels briljante Charly Batterij iets te traag aan de derde oefening Munster-Süd. De eerste dag werden we voorgesteld aan een Duitse batterij, die met ons de 48 uur durende 72 uurs oefening Startschot zou meedraaien. Deze batterij hebben we dus nooit meer gezien. Startschot betekende de eerste kennismaking met het slapen in de voertuigen. Door de stuksbemanning werd dit over het algemeen als comfortabel aangemerkt. De verwende stukscommandanten, inmiddels gewend aan de verwarmde en verlichte boogtenten met de veldbedden, konden deze manier van overnachten minder waarderen. Tijdens deze oefening maakten we kennis met het verkorte commando ´dakhaas´. Het commando bleek dermate kort te zijn, dat niemand er raad mee wist. Oefening Startschot werd afgesloten met een NBC-straat. Het douchen na deze NCB-straat bleek bij de meeste dienstplichtige een hogere prioriteit te bezitten dan de ontsmettingsstraat zelf. Er volgden een aantal dagen oefening met een legering op het bivak-lima waarna de Muster-Süd III oefening met een 36 uurs oefening in de stukken werd afgesloten. (De volledigheid gebied ons te vermelden dat het alom bekende pechstuk wederom was aangereden. Ditmaal reed een tankwagen de koplamp met beschermplaat van het stuk af).

MS 89 C (Batterijtest)

Na een geslaagde steunzool waar we uiteraard weer als hoogste van de afdeling scoorden, gingen we een dag eerder onze laatste oefening in. De stafleiding had besloten dat we deze oefening in kamp Trauen gelegerd zouden worden, iets wat we na onze grandioze successen als een must beschouwden. dat daarbij de Bravo-sukkels gemats werden was een onvoorziene factor. De oefening verliep in eerste instantie bijzonder goed waarbij de leiding in ons een goed samenwerkend team zag. Echter meenden zij ook dat we nog wel verscheidene hobbeltjes te nemen hadden, wilden alle radertjes samen als een goed geoliede machine te werken. Het moment was daar, dat batterijtest was aangebroken. De luitenant zou zeggen: Voor nu, zo meteen ... we gaan er tegen aan. Nou en gaan deden we inderdaad. Nadat de munitie in de stukken geladen was, begon de test met een spoedstellingname. Gezien het bijzonder lage tempo waarmee veiligheid werkte kan het woordje spoed wel uit de stelling geschrapt worden. Het afwachtingsgebied dat na de spoedinstellingname betrokken werd, werd door het testteam voornamelijk gebruikt om de kennis op het gebied van NBC, ZHKH en grondalarm te beproeven. Plotseling reed er een Duitse jeep ons afwachtingsgebied binnen. De Charly bikkels aarzelden geen moment en maakten deze Duitse invallers direct krijgsgevangen. De stafafdelingbegreep zelf in eerste instantie niet wat er plaats had gevonden en liet het heft in handen van de Charly batterij. na deze harde actie op vijandelijk grondgebied leek het de staf raadzaam om maar zo snel mogelijk te verkassen. De bloedfanatieke maar niet serieus te nemen, inmiddels EERSTE luitenant die ook in dit geval aan een half woord genoeg scheen te hebben, brulde daarop het inmiddels alom bekende commando ´HOUDT OP VUREN´waarna de batterij in een afzienbaar ogenblik tot afmars gereed was. Na afloop van deze geslaagde actie, beloofde de overste aan de sluitstukbediende van de Charly batterij, kan. v.d. Kmap dat alle kanonniers, gezien het fantastische resultaat van de batterijtest, tot korporaal bevorderd zouden worden. De daarbij behorende rangonderscheiding kunnen naar verluid medio 1991 bij de afdelingsfourier, bij overlegging van een geldige militair rijbewijs met NATO-zusatzabkommen, worden afgehaald. Zijn stukscommandant, de wmr T.E.F. Frieling plaatste terstond enige vraagtekens bij de oprechtheid van het bovenstaande. De daarop volgende stelling werd benut om eens heerlijk te eten. De wachtmeester Versteeg had de hele oefening al veel geklaag aan zijn hoofd gehad, waar die struik blikken nou bleven. Besloten werd een fikse partij doperwtjes met varkensvlees en capucijners in te slaan, dit tot grote vreugde van de gehele, niet beter gewend zijnde, batterij. Menigeen meende in de avondstelling van zijn met dons gevoerde slaapzak gebruik te maken, maar kwam al snel van de koude kermis thuis, toen de kreet ´GRONDALARM´ over de stukkenlijn schalde. De aanvallers bleven tot grote ergenis van iedereen weerkomen waarop de luit weer eens toonde wat hij waard was en de aanvallers hardhandig aanpakte, waarna zij vakkundig in hoofdgroepen uit een genomen werden. De rest van de nacht werd doorgebracht met wacht lopen en het inluisteren in de stukken. De volgende ochhtend werden we al vroeg verblijd met de commando´s ´gereed maken voor stelling verandering´en ´hondenhokken´. Enige oneinigheid ontstond toen een baak van het Charly stuk verdwenen bleek te zijn. Al voor het inrijden van de volgende stelling werden we geconfronteerd met een gas gasalarm. Gelukkig duurde dat slechts 2 uur. Na enkele lagenvuren viel het Foxtrot stuk van wmr PÖttgens uit, dat voor de overige stukken tot gevolg had dat er perfect geschoten moest worden omdat anders het resultaat ´goed´ niet meer behaald kon worden. Nadat het resultaat ´18 uit 18 punten´ vroegtijdig uitgelekt was, werd de oefening afgesloten met bier en gebak en het ´laatste schot ritueel´

Het VRC:

Eerst even de bikkels van het vuurregelcentrum voorstellen. Voormalig LNT Rietdijk, gestrest en sjagerijnig zolang hij geen chips en cola heeft. Hij moet de orde in de bak een beetje te zien handhaven wat met twee 2 zeer eigenwijze wachtmeesters, de WMR van Aken die we drie maanden eerder hebben laten afzwaaien voor een opleiding als brandweerofficieren de WMT Brouwers de jongste wachtmeester van de batterij, niet eenvoudig is. KPL de Heus, met zij haagse bluf, die als hij zijn buien heeft niets meer goed wil doen, maar als het belangrijk wordt, de rest van het VCR gaat corrigeren. Dan de chauffeur KAN' van Denderen , die om de 10 minuten een peukenpauze moet hebben en daardoor na de wat langere ritten wel eens wat langer camoufleert om nog een shaggie te rollen. De werking van het VCR: Als de verbindingsgroep eens op tijd is hebben we een telefoonverbinding met de afdeling zoniet dan krijgen we over de radio het zogenaamde vuurbevel binnen bij de radiotelefonist de Heus. Zodra we dat in de bak horen beginnen we allemaal hard te roepen OP UW POSTEN!!! waarmee de stukken gewaarschuwd worden en de bemaning zich hardlopend bij de foef vandaan of met wc papier onder de arm terug naar zijn eigen stuk snelt. Uit dit vuurbevel worden vervolgens, door de WMR van Aken, de gegevens gehaald die in de zakjappanner HP71 worden ingevoerd, terwijl de luitenant ondertussen over de lijn de stukken het openingscommando geeft. Hierin staat welk stuk er eventueel inschiet, met wat voor lading en met welke granaat brisant, fosfor of rook. Dan begint de printer te ratelen en er verschijnen de meethoekmeterstand (loop zoveel naar links of naar rechts) en de afstand. Hiermee bereken de luitenant en de WMR Brouwers de schiethoekmeterstand en de richthoek (elevatie: loop zoveel omhoog of omlaag) waarna deze worden doorgeven aan de stukken. Dan kan er afgevuurd worden zodra er veilig gemeld is. Na het vuren komt de waarnemer over de radio met een correctie bv ga links 50, vooruit 200. Dit wordt dan ook ingevoerd in de computer, waarna de standen opnieuw worden berekend net zo lang totdat de waarnemer vraagt om een uitwerkingsvuur, waarna alle stukken mogen schieten. Na aanleiding van het verschil tussen de eerste en de laatste gegevens wordt er een lijntje op de zogenaamde schootstafelliniaal gezet waardoor het volgende inschietschot dichter bij het doel moet vallen. Deze verschillen komen voort uit de kruidtempratuur en het weer. Tijdens een vuurtje moet het altijd stil zijn in de bak, maar zeker tijdens droogoefenen valt dat voor ons niet mee. Zeker als cornet van der Giessen een vuurtje mag regelen, lukt het de luitenant niet om zijn mond dicht te houden. De op- en aanmerkingen vliegen dan door de bak wat door van der Giessen niet echt op prijs gesteld wordt. De andere 3 houden dan wijselijk hun mond en lachen in hum vuistje over het bekvechten. Ook is het VRC altijd het mikpunt voor allerlei officieren die even binnen komen om een praatje te maken, zich bij de kachel warmen, of om te proberen ons op fouten te betrappen. De overste is ook een graag geziene gast bij ons in de bak. Voor hem hebben we zelfs een uitvinding gedaan: Het anti overste plankje. Als we even geen zin hebben om de overste in de bak te krijgen dan klappen we het voorste tafeltje op, leggen er wat voorschriften op en dan kan de overste er niet meer langs om te gaan zitten. Dit scheelde ons over het algemeen veel tijd want het is altijd druk in het VCR en om dan ook nog allerlei lastige vragen te beantwoorden..... geintje. Tijdens een van de latere oefeningen probeerde de Heus een geintje te maken, maar dat viel helemaal niet in goede aarde. Hij kreeg een vuurbevel binnen, begon dit te herhalen en zei quasi geirriteerd 'Voortaan niet met volle mond praten'. Het donderde antwoord van de beroepswachtmeester aan de ander kant van de lijn liet niet lang op zich wachten. Wil je GVD niet zo brutaal zijn, anders zal ik even langs komen en je naar rechts richten.

De Gidsen:

Gidsen zijn de mensen die de stelling uitzetten. Hoe gaat dat in zijn werk? Wij krijgen eerst de bevelsuitgifte. Dat is niets mee dan uit de GB-2 springen, plat op je buik en dan afwachten totdat je verkleumd van de kou weer in de GB-2 mag. Als het zover is dat we de stelling bereiken en weer op temperatuur zijn mogen we erweer uit en plat op de pens. Met als gevolg dat je weer snel blauw bent van de half bevroren grond. Dit tot groot vermaak van het Beroepskader. Vervolgens gaan de kapitein en WMR Ripson het nulpunt prikken. Op het bevel 'GIDSEN VERZAMELEN' zie je dan nog 5 idioten door het nog steeds half bevroren veld speren. Menig gids heeft daarvoor de grond van heel dichtbij bekeken, een vrij pijnlijke aangelegenheid. Bij het nulpunt wordt ons dan verteld hoe de stelling loopt en wat de hoofdrichting is. Dit boeide de gidsen zoveel dat men de stelling altijd feilloos uitliep. Eenmaal klaar met het uitzetten werd alles gecontrolleerd door WMR Ripson. Als hij zij 'wat ben je een vieze eikel', dan wist je dat je het nagenoeg 100% had uitgelopen. Was dat allemaal gedaan kon je gaan wachten op de stukken. De chauffeurs van die 'stukken' volgende dan ook altijd onze gidsbewegingen op (niet dus!!!). Hadden ze dat wel gedaan dan hadden we de kapitein ook eens zien janken! Dan was er de wel verdiende rust van gemiddeld 3 uur slapen. Slaap te kort hadden de gidsen dus echt niet, maar klagen kunnen ze als de allerbeste.

Wie zijn de gidsen?
We hebben een gids uw allen wel bekend onder de naam Magné, die meer op zijn kamer was dan op zijn aangewezen werkplek. In de seesoos heeft hij ook menig uur doorgebracht. Hij was in het veld anders. Daar heeft hij menig uur op .50 wacht gestaan. Dit meestal wel na ongeveer 5 maal bevel van onze wachtmeester, maar toch! Want we hebben veel gelachen met Magné.
Een andere gids met de naam Soekhoe, dat is een verhaal apart. Slapen kon hij in alle standen, en op elk moment van de dag. Maar werken..... ja dat kan hij ook. En als hij eenmaal op gang was, was er geen houden meer aan. Zo zie maar weer, klein maar fijn!!
Bij sommige een beetje onbekend, bij ons niet. Hem vergeten we echt niet zo vlug. Wie? Van der Eijnde natuurlijk. Als voor de afwissleing de grond weer eens bevroren was hield hij ons warm met zijn verhalen. Of ze echt waren of niet, gesprek maken deden ze in ieder geval. Klagen deed hij niet. Nou ja, niet uit zichzelf in ieder geval. Hij deed wat hem opgedragen was en daar was het dan ook mee afgelopen. Zijn inzet was groot.
En dan ons allen wel bekend: Warmels voor insiders 'PIPO'. Hij was altijd in de weer voor iedereen en altijd aanwezig, niet altijd bij de GB2, maar toch!! Praten doet hij heel erg veel, luisteren was iets moeilijker, maar werken is zijn tweede naam.
Kornet van der Giessen onze held, onze weldoener en degene die het als eerste lukte om bijna een hele pot mayonaise op een boterham te smeren. Petje af kornet. Bevelen geven was voor hem een geweldig iets. Lekker de gidsen stressen, jammer dat het hem nooit gelukt is. Toch is de kornet een toffe peer en hem vergeten we van zijn levensdagen niet meer.
Onze chauffeur, de kan Groot heeft ons alle oefeningen meegesleurd achterin de C11. Rijden kan hij dus wel. Alleen WMR Ripson wilden nog wel eens flippen van zijn rijstijl. Ripson had nog wel eens commetaar. Totdat hij zelf de C11 tot zijn assen vastzette. Sinsdien weinig commetaar van boven genoemde. Groot bedankt, dat je zo sociaal voelend was en je bevordering is wat dat betreft ook eerlijk verdiend.
En dan jawel ons "PAPPIE". Bij jullie beter bekend als WMR Ripson. Een zeer goede gidsen driller. Hij stond bij onze gidsen goed te boek. En nog. Een vies mannetje was het ook wel eens, maar dat vertel ik dus liever niet. Ik wil jullie maagklachten besparen. We hebben veel gezellige uren met hem door gebracht. En de term "PAPPIA" stoorde hem in het geheel niet. De luitenant Rietdijk stond toch enigsinds vreemd te kijken van deze benaming. De Elnt heeft ook geprobeert om Ripson's zijn werk te doen, jammer hij faalde. Wmr Ripson is denk dat ik namens de gidsen spreek als ik zeg: Bedankt voor vele geduld en begrip. Ook voor de duizende keren dat u ons matste, wat we niet altijd in dank afnamen. Veel succes met wat u in de toekomst nog voor ogen heeft.
En dan als voor laatste de KLP Wiggers , de netheid zelve. Hij sjouwde door weer en wind, bepakt en bezakt, zonder daar ooit over te klagen. Jullie hebben veel van hem gehoord als de rechterhand van de Kornet. Hij was het KRT-hulpje. Hij deed zijn werk voortreffelijk. Aan onze gesprekken in de CB2 hebben we goede herinneringen. Hij is al terug in de burgermaatschappij, waar ik hem veel succes wens.
Laatst but not least. Wie ben ik om mezelf te bekritiseren. Dat laat ik aan jullie over, voor zowel positieve als negatieve kritiek. Toch wil il iedereen hartelijk danken voor het begrip dat jullie hadden. Succes in het burgerleven. De eerste KAN Goorts.

De nachtmerrie van een toeg:

De belangrijkste taak van een gids is, zoals de naam het al zegt, het gidsen. En wel van een stuk naar zijn stellingsvlag. Daarna behoort hij door de stelling te stekkeren, op zoek naar het KRT voor een hoekje. Daar dit een zware taak is, wil ik graag even een karakterschets geven van deze dappere manen. De leider van de gidsen was oorspronklijk de eerste WMR Kraayveld, die zonder een kontje niet achter in de C11 kon komen. Hij werd al snel vervangen door de eerste WMR Ripson. De laatste bombardeerde zichzelf tot "vader van de gidsen". Dit inpliceere dat ze de hele dag koffie, soep, tosti's en eieren voor "papa" moesten klaar maken. Om zichzelf te ontlasten verzon de wachtmeester de funtie van oppergids. Deze plaats was weggelegd voor de nu eerste KAN Goorts. De oppergids had tot taak om o.a. de .50 wacht te regelen. Dat de oppergids zijn nieuw verworven macht direct misbruikte, blijkt uit het feit dat ik na zijn benoeming nooit meer op .50 wacht heb zien staan. Dat gidsen ook hard kunnen werken werd bewezen door Magné. Hij zal altijd een bevel direct uitvoeren en is altijd met van alles bezig. Slapen achterin de 11 is voor hem uit den boze.(?) Soekoe en van de Eijnde, de lange darm, zijn naast enige onderlinge scheldpartijen, over het algemeen vrij rustig. Ik heb trouwes de afgelopen MIO vernomen, dat Soekoe ontkend heeft verstand te hebben. Warmels heeft mat zijn geklep en zijn vragen, ondanks dat het de vrolijkste en meest werkzame gids is, mij bijna tot waanzin gedreven. Conclusie na 10 maanden: ze hebben me slaaploze nachten bezorgt, maar het was wel gezellig.
Kornet van de Giessen.

TerreinmEETdienst:

Dit onderdeel van de batterij zorgt ervoor dat de stukken in de juiste richting komen te staan en dat het presieze coordinaat wordt bepaald waar de stukken staan. Met de volgende personen heeft de batterij het moeten rooien: KNT Blom, WMR de Vaan, KPL Boonen, KAN Bertrand, KAN van Dijk, KAN Heykoop.

Het leukste van deze tijd waren (hoe kan het ook anders) de oefeningen. Het begon al goed op Entre Nous, de kornet had zich weer eens vergist in een afstand. Bij het afflanken op de hindernisbaan verstuikte hij zijn enkel zodat hij de hele oefening op krukken heeft meegedaan. Het was toch wel een beetje aanstal want na 3 dagen oefening bleven de krukken steken in de modder en rende de kornet gewoon door, en dat alleen om een lebeltje te gaan hangen. Tijdens andere oefeningen op de munsterse heide gebeurde ook altijd wel iets bijzonders. Zo hebben wij eens een keer 4 uur gemeten (wat voor de C-TMD wel erg lang werken is) en waarvoor??? Voor noppes, want wat bleek, het gloednieuwe TP (punt waarvan de coordinaat precies bekend van hoort te zijn) was onbruikbaar. Er lag, dat bleek na een uur puzzelen en stressen, wel pal naast het TP een schitterend beschreven bord met de tekst "dieser MP ist zur zeit nicht nutzbar". Maar ja, je gaat toch niet eerst dat bord lezen!! Wij herinneren ons ook die ene stelling waar zo'n grote mooie open vlakte was, ideaal voor de TMD. O ja er stonden twee kleine boompjes op die vlakte. Wat doet nou die "gekke" KNT van der Giessen (snelle Jelle), hij gaat natuurlijk precies met zijn KRT achter een boompje staan. Gevolg is dat wij hem niet zien, en hij ons niet, dus weer STRESS hé Blom. Een ander voorbeeld waar de KNT van der Giessen bij betrokken was moet ook vermeld worden. Wederom zagen wij het KRT-BTo niet en wij konden ons niet verplaatsen. Er hing namelijk een takje in de weg. Nou wat doet onze acrobaat Blom, hij gaat als een aapje aan dat takje hangen. Tja! op een gegeven moment zegt dat takje "krak" en met een mooie zweefduik belande onze kornet weer op de grond. Hierdoor werd de meeting wel enige minuten uitgesteld. Omdat tereinmETEN (oei typefoutje) veel van eens mens vergt, zowel fysiek (slepen met een koffertje en statief, een jalon wegbrengen of snel even een labeltje weghangen) als geestelijk (KNT: Ja! hup! waar blijft die richting of is die berekening nog niet klaar) moet er op tijd gegeten en gedronken worden. De terreinmeetmeetvoertuigen C5 en C6 hadden dan ook altijd bijna net zoveel klasse 1 matriaal bij zich als de foef. Het viel wel op dat anderen dit ook wisten (vooral de jaderleden). De luchpakketten van de WMR de Vaan waren beroemd en berucht binnen de batterij. Niet vawege de kwalitiet maar meer om de kwantiteit. Nadat de inwendige mens versterkt was moest er ook uitgerust worden, want werken met een volle maag is niet gezond. Dit rusten werd uitgevoerd op een nieuwe manier van in rondom gaan liggen. Wat we aan eten en drinken te veel hadden kwamen we tekort aan schrijfmatriaal. De KLP Boonen en de KNT Blom raakten altijd de potloden en gummen kwijt. Kan Bertrand, de Vaste schrijver bij de gyro heeft daarom maar direct een plankje georganiseerd, met daaraan vast een potlood en een gum. Verder was dit planje voorzien van een zakjappanner, die weerbestendig bleek. Een andere oefening dan normaal was de CPX. Bij deze tactische afdelingstest moest onze vaste chauffeur de "kornet" van Dijk verstek laten gaan. Als plaatsvervanger hadden wij van de lijnboeren KAN Hendrix geleend. Deze oefening was de meest interessante omdat de operatiebevelen niet zo uitgekauwd en afgezaagd waren als die van de S3. De operatiebevelen konden niet voorbereid worden omdat de oefening geleid werd door de computer. Dat dit tot verrassing leidt bleek uit het feit dat we de laatste morgen om 6 uur moesten opstaan om direct te verkassen. Maar de computer besliste dat de wijand nog steeds in het dorpje zat waarin wij de stelling moesten betrekken. De vijand bleek pas om 11 uur uit dat dorpje verdreven te zijn. Dit wachten gaf ons mooi de gelegenheid om via de radio de "oorlog" te volgen. Onze uitzendkracht Hendrix, die eerst niets van die radio in de C5 moest hebben, was niet meer weg te slaan van die radio. Hij noteerde alle berichten en verwerkte deze feilloos op de kaart. Ook hebben we een oefening (4 dagen) gedraaid zonder de rest van de batterij. Bij de specifieke terreinmeetoefening was zeer goed (hoe kan het ook anders) gezord voor de inwendige mens. Deze bestond uit bijna iedere dag gebak en 's avonds zeer goed eten op de boederij waar we sliepen. Omdat het zoe warm was overdag konden wij het het vochttekort 's avonds wat aanvullen in de plaatselijke kroeg welke zich gelukkig op kruipafstand bevond, hé KNT Blom en KAN Bertrand! Om te bewijzen dat we niet alleen goed terreinmeters waren maar ook goede schutters werd via via een schietwedstrijd georganiseerd tegen de vrouwelijke leden van de plaatselijke schietclub. Uit deze wedstrijd bleek dat de russen echt niet bang van ons hoeven te zijn, wat we verloren deze wedstrijd dik. Overigens hadden sie vrouwen het goed bekeken want de terreinmeters zijn die avond rijkelijk voorzien van zwaar alkoholische drankjes, tactiek misschien??? Uiteindelijk terug kijkend op 10 maanden terreinmeetwerk kunnen we stellen dat het een leuke tijd is geweest. Als we dan als laatste de lijst met opmerkingen erbij halen die we kregen na de batterijtest kunnen we niet beter eindigen met de opmerking die als eerst vermeld staat "GOEDE SFEER, HECHT TEAM"

De lijnverbindsgroep:

De lijngroep, die tot taak heeft te zorgen voor de lijnen tussen het VLC en commandopost van de afdeling en het VRC en commandopost van de batterij en daarnaast de lijnen en matriaal van de stukken en de kapitein in beheer heeft, is een van de zelfstandige groepen binnen de batterij. Bijna altijd onderweg, dus bijzonder weinig in de stelling, het geen we niet zo erg vonden. Naast het werk konden wij ons dan ook af en toe lekker ontspannen met een picknick "te velde" of een bezoek aan de dichtsbijzijnde supermarkt. Nu is dit geen probleem zolang je het werk maar goed doet en het "lijnstel" was bijzonder goed. Met de KLP Jansen JT (de werker), de KAN Pol( de vrolijke noot), de KAN Hendrix (de afwerker), de KAN Haaksman (de bomenbestromer) en de WMR Weijers (de chef) behaalde wij tijdens de CPX een "goed", tijdens de batterijtest waren wij een zeer goede enthousiaste groep en bij de MIO behaalde we 100 punten m.u.z. van de TC 4859. Goede prestaties dus van een groep die met recht "ouwe poep" genoemd mag worden aangezien wij reeds vanaf begin Januari in Duitsland gelegerd zijn en ondermeer toen de afdelingstest hebben meegemaakt. Ons werk is te omschtijven als dynamisch, avontuurlijk, vol eigen initiatief en natuurlijk al achterhaald. In 1989 zijn wij met ruim 100 mensen bezig om 6 stukken te laten vuren, terwijl wij langs de weg hobbelen om een verbinding te leggen. Met 50 km/u en de gaffel in de hand, scheurden wij door het land. Dit kostte twee peronenwagens bijna de vooruit (de gaffel sloeg vast), Pol bijna met een blauw oog, en Jansen bijna twee vingers. De voorbijgangers wezen met hun vinger naar het voorhoofd, maar wij gingen stug door, maakten overspanningen, stapte met drum en al door het water voor de overspanning, hielden complete batterijen tegen, omdat ons lijntje voorrang had en bleken sneller dan de Duiters die we en passantnog even een lijnwerkerslus leerde, die dus nu in het duiste leger is geintrodiceerd. Lijnen leggen bij nacht is een heel ander verhaal. De nacht is donker, guur en gevaarlijk. De lijn is smal en zwart. Zoek de lijn, maak een boomoverspanning met black-outverlichting en probeer de hobbels in de weg te zien zodat je niet gelanceerd wordt vanaf de laadklep. Tijdens de nacht is het veiligheidsaspect dan ook zeer belangrijk. C71 moet wel één van de beste wagens van de afdeling zijn, want met een zware belading en Haaksman als chaffeur rijdt de 71 nog steeds, terwijl Hendrix de C70 door zijn veren liet zakken en deze nu met een kapotte achteras in Nederland staat. Daar kon hij verder niets aan doen, het terrein is gewoon beroerd. Haaksman maakte het nog veel bonter, tijdens Entre Nous moest hij op een grasland van 200 bij 200 meter precies door een plasje van ca 10 meter in doorsnee rijden en was ongeveer de eerste wagen die vast kwam te zitten. Hier was WMR Weyers heel blij mee, want nu kon hij zijn ransel met inhoud uit de modder trekken. Er lag zelfs een dode vis in de auto. Een bijzonder positieve groep dus, ook opgemerkt door de staf, want WMR Weyers kreeg een aanbieding van de staf om voor 6 maanden na te dienen als opperwachtmeester verbindingen. Dit is echter een verdienste van de groep.

De MUNO:

De muno groep van 88/5 - 88/6 bestond uit 2 hiadchauffeurs, KPL Ringers en KAN. Man. 2 vier ton chauffeurs, KAN. Veenstra, KAN. Dekker. De laatste was er maar een korte tijd bij de bikkel groep en werd vervangen door KAN. Hertogh. De taak van onze groep was er voor te zorgen, dat de juiste munitie op de juiste tijd en de juiste plaats was en deze te verdelen over de stukken. Tijdens oefeningen waren wij altijd als eertste op pad. We gingen dan naar het minutiecomplex om het zware spul op te halen. Meestal hadden we de avond ervoor al beladen en hoefden we alleen de beladen voertuigen op te halen. Daarmee reden we dan naar de stellingen. Wat hebben we ooit eens moeten zoeken naar een stelling. 's avonds waren we meestal ook als laatste in het bivak terug, omdat we de munitieresten van die dag weer moesten inleveren en weer voor de volgende dag beladen. Duidelijk is: dat de muntie altijd op tijd op de juiste plaats was. Dit een verdienste van een fijne en goede munoploeg was. De chef van het zooitje: WMR Maas.