Dienstverhalen.

Nou! Jullie willen natuurlijk alles weten over mijn diensttijd, wat ik allemaal heb meegemaakt.
Je heb geluk, op deze pagina vindt je van die sterke dienst verhalen. Schuif wat dichterbij het kampvuur, dan begin ik te vertellen.

Zoals jullie weten was de opkomst in Oirschot (dat moet je weten, anders heb je de site niet goed gelezen.... Foei!)
In die vier maanden dat ik daar gezeten heb herinner ik me niet veel meer, maar er zijn toch nog wel wat verhalen blijven hangen.

De Kasten:
In die tijd had ik een dienstmaat, waar ik nog steeds contact mee heb, we sliepen allebei op een aparte kamer, ik sliep met KAN v. Leeuwen en KAN Beekhuizen. Op een dag waren mijn twee kamer genoten niet aanwezig, we hebben met ze tweeën hun kasten omgedraaid (een flauwe grap, maar wel leuk) dus! Als ze probeerde het sleuteltje erin te steken, dan kwamen ze van een koude kermis thuis. Het gebeurde ook, ze kwamen binnen en wilden in de kast zijn..... die verbazing op de gezichten vergeet ik nooit meer. Huh! Ik kom en niet in, hoe kan dat nou. Kort daarna ontdekte ze dat de kasten verkeerd stonden. Natuurlijk kan je dan wat terug verwachten. ´s avonds gingen wij als vaste prik naar het PMT, daar konden we avonden door brengen, terug gekomen was het een beetje druk op de gang, en mijn kamer werd dicht gehouden. Mijn kamergenoot riep op een geven moment over de gang, oké willen jullie zien wat wij gedaan hebben, en hij opende de deur. Daar stond me bed boven op de kast, oké! Ik kon het verwachten, het was ondertussen druk in onze kamer geworden, iedereen wilde komen kijken wat er aan de hand was. Na een tijdje gelachen te hebben, heb ik maar besloten om het bed van de kast af te halen zodat ik kon gaan slapen.

De grap van de andere batterij:
Ja! we blijven nog even in Oirschot, dit is zo´n verhaal wat niet mag ontbreken. Het was geloof rond de klok van 23:00 uur iedereen was een beetje op zijn kamer aan het rommelen, toen er een paar mannen de gang en de kamers op kwamen en zich voor stelde als de MP. Volgens hun was er een drugscontrole, er was hier en daar drug gevonden dus ze kwamen ook bij ons ook even kijken of er geen drugs aanwezig was, wij waren net vers, dus wisten wij veel. Echt alles werd gecontroleerd, het mooie was wel dat ze netjes vroegen of jij even de kast wilden open doen, en nog meer van die dingen. Ik moest mijn tube tandpasta uit de kast halen, bij de vraag wie mijn tandpasta altijd kocht, antwoorden ik netjes dat mijn moeder dat altijd deed. Ik moest het dopje er af draaien om te kijken of er geen drugs in de tube zat, of onder de dop. Dus dat deed ik dan maar, waarna hun constateerde dat er geen drugs in zat. Tja! Hoe moet ik nou een halve wietplant in die tube krijgen. En zo ging de controle nog even door. Nadat ze weg waren zijn we maar eens even langs de dagkamer gelopen om te horen of die controle wel terecht was, daar kregen we te horen dat niemand van een controle wist, en ze hadden ook niemand langs zien komen. Om het gebouw in te komen moest je langs de dagkamer. Later bleek dus dat de andere batterij, die ook in het zelfde gebouw huisden, het grapje op hun geweten hadden. Volgens mij hebben ze er ook nog wat te horen gekregen. Achteraf heb ik wel gelachen en eigenlijk doe ik dat nog, het was een goed doordachte grap, om een paar verse jongens in de mailing te nemen.

Een nat pak:
Oké! We gaan naar Seedorf (Duitsland). De laatste oefening van de diensttijd en gelijk de zwaarste oefening. We gingen een week op oefening, een oefening de lichamelijk erg zwaar is. Hij bestond uit verschillende onderdelen, ik weet nog het eerste onderdeel van de oefening, met een touw over het water de overkant bereiken. Er was een touw gespannen tussen twee bomen over het water, het was de bedoeling dat je op het touw ging liggen en je op die manier naar de overkant trok, 1 been recht langs het touw naar beneden, en je andere been als een soort anker over het touw. Een heleboel kanonniers gingen goed over het touw, er waren ook sommige die hangend aan het touw die de overkant haalde, dat hangen aan het touw is een vrij zware opgave, probeer het maar eens thuis. Span gewoon een waslijn tussen twee bomen, en ga er aan hangen met je benen en armen, en probeer dan maar eens aan de overkant te komen. Goed! En toen moest ik, ik heb hoogtevrees dus ik klom al met moeite de boom in. Met veel gestuntel kwam ik eindelijk liggend op het touw terecht, en nu nog de overkant. Langzaam begon ik mezelf voort te trekken over het touw. Het is geloof ik, veertig centimeter goed gegaan voordat het mis ging. Ik Hield mijn evenwicht niet meer, en viel van het touw, daar hing ik dan, aan mijn armen en benen boven het water, alles wat in mijn zakken zat, verloor ik aan het water. Bij mij zelf dacht ik nog, ik haal het op deze manier ook wel, er zijn al een paar op deze manier naar de overkant gekomen. In het begin ging het ook erg goed, ik verplaatste me, maar door het gewicht van mijn eigen lichaam, werd het wel een beetje zwaar. Dus! Aangekomen in het midden (het kan er iets van afwijken) gaven mijn spieren de krachtmeting op, en ik belanden in het water, wat weer als gevolg had dat ik een nat pak had, en we moesten nog de hele week. De oefening begon dus lekker. Ik alles maar te drogen gehangen, zo kwaad als het ging, en heb toen maar mijn overal aan gedaan, was tenminste nog een beetje droog.

De Amerikaanse stormbaan:
Waarschijnlijk ken je het wel, in Amerika moet alles groter zijn dan in de rest van de wereld. Zo ook de stormbaan. De Amerikaanse stormbaan was een onderdeel van de AV oefening, dus dat was lekker een dagje door brengen op de stormbaan. Er was ook een attractie die bestond uit ronden balken naast elkaar op een 3/4 meter hoogte, daar stond een soort toren op, althans aan het einde, die wel 8 meter hoog was en ook bestond uit ronde balken. Je moest dus omhoog klimmen over de hoogste balk en dan weer naar beneden, voor een beetje duidelijkheid, zo ziet het er uit (link naar foto). Daar stond ik dan met mijn hoogtevrees, afvragend of ik wel of niet ging doen. Ik besloot om niet te gaan, ik gaf dat aan de kapitein door. Die probeerde nog met geruststellende woorden mij op het ding te krijgen, maar helaas, het mocht niet baten, mijn besluit stond vast. Oké! dacht de kapitein, ik heb een voorstel om toch op dat ding te komen, als ik nou eens mee naar boven ga, en op die manier je ondersteund, is dat geen goed plan. Oké! zei ik, en daar gingen we, met ze tweeën naar boven, het zweet liep van mijn voorhoofd. Ik ben wel alleen verder naar boven geklommen, om ook op die manier alleen over de hoogste balk te klimmen, en weer naar beneden af te zakken. Tjonge ik was blij dat ik weer vaste grond onder mijn voeten had.

Prikkeldraad:
Ook dit verhaal komt uit de AV oefening. Iedereen was in groepen verdeeld en alle groepen kregen een opdracht, onze groep kreeg de opdracht om landmijnen te plaatsen, en een rol prikkeldraad over de weg te leggen. Het begon al een beetje te schermen, en in die omstandigheden hebben wij alles geplaatst, mijnen waren niet meer te zien, dat was naders voor het prikkeldraad, dat lag over de weg dus dat moest gezien worden door iedereen, maar het tegendeel werd waar. Nadat we alles klaar hadden gelegd zijn wij terug gegaan naar het kamp, daar hebben we wat klusje gedaan, totdat er een korporaal vloekend het kamp op kwam lopen. Welke &%$&%$&&%$((H)()#!" heeft dat prikkeldraad over de weg heen gelegd, een beetje onzeker staken wij onze vinger op, maar dat moest van de kapitein. We hebben er hartelijk om moeten lachen, een jeep die klem stond in onze hinderlaag.

De blindganger:
Zoals je misschien wel weet moet je af en toe schieten met de stukken, ja! de M109 is een stuk en absoluut geen tank. Zo stonden we dus in de Duitseheide om een schietoefening te doen. Alle stukken stonden in stelling, en we konden beginnen met schieten. Na ongeveer een half uur geschoten te hebben (ik weet het niet precies, het kan wat langer of koter zijn dan een halfuur) kregen we het sein, stop met vuren, onmiddelijk werd alles plat gelegd. We hebben ons geloof ik een kwartier afgevraagd wat er aan de hand, eindelijk kwam het verlossende woord. Er scheen een granaat zowat in Munchen te zijn geland, stekker nog hij was aan de rand van Munchen geland. Wat ook later bleek was dat wij niet de schuldige waren, maar de 42 Afdva die een einde verderop met een oefening bezig waren. Daar stonden we dan, onze schietoefening in het water. Terug gekomen op de kazerne hebben ´s avonds nog naar het nieuws zitten kijken wat de schade was, en die was wel aardig, gelukkig niemand gewond geraakt. Nu moest iemand natuurlijk zijn excuus gaan maken tegen over de inwoners van Munchen, na lang beraad is er besloten dat onze batterij daar uitermate geschikt voor was, ja je leest het goed en je zal je wel afvragen, maar de 42 Afdva schoten toch mis, klopt, maar wij moesten het opruimen. Dus! dat werd de dag van de Hollander. We hebben daar een aantal tenten opgebouwd midden in de stad, we hebben daar erwtensoep staan te maken en dat uitgedeeld aan de plaatselijke bevolking. Het werd goed opgevangen door ze, het werd gewaardeerd.